Napisana 1890. godine, „Slika Dorijana Greja” je svevremeno inspirativan gotički roman Oskara Vajlda, delo koje ne prestaje da podstiče misli i emocije čitalaca, zbog večno izazovnih tema, od sukoba između dobra i zla u čoveku, kao i nevinosti i grešnosti, preko odnosa između duha i tela, lepote i ružnoće, do ljubavi i prijateljstva, kao i značenja umetničkog stvaranja. Vajldove britke misli o lažnom društvenom moralu, njegovim mrtvačkim konvencijama i strašnom licemerju, danas imaju možda još ubojitije dejstvo, u savremenom društvu gde su granice između laži i istina postale još krhkije, poroznije, a opsednutost lepotom tela i mladošću daleko tragičnija.

Stav da je sreća u životu kratkotrajna i prolazna, u skladu s trošnošću lepote tela, naravno problematičan, u našem divljački konzumerističkom društvu postaje užarena tema (koju, na primer, provokativno istražuje planetarno uspešan film „Supstanca”). U tom smislu, izbor da se ovo delo postavi na scenu „Studio” Jugoslovenskog dramskog pozorišta vrlo je podsticajan, i s razlogom je izazvao naročitu pažnju naše publike. I zato je posebna šteta što umetnički dometi ove predstave nisu viši.

Inače glumac izvanrednih mogućnosti, Joakim Tasić ovde donekle odgovarajuće stvara lik Dorijana, kao jednog razmaženog i sebičnog dendija koji se razmeće lepotom tela. No, taj lik u scenskoj postavci nema bitnije dubine i introspektivnosti, kao ni istinskije dijaboličnosti, prisutne u njegovoj književnoj pojavi, koji bi izazvali širi opseg značenja i osećanja. Može se reći da je to posledica dramaturško-rediteljskog postupka Nataše Radulović, koji više deluje na spoljnom planu, nametljivosti scenskog izraza, dok uglavnom zapostavlja dublje psihološke spoznaje likova, u romanu korenito prisutne u razgranatoj i višeslojnoj naraciji.

Foto promo Jovo Marjanović/JDP

U scenskom tekstu izdvojeni su likovi naratora (horista), u tumačenju Vesne Čipčić i Teodora Vinčića, uobličeni kroz spoljnu zavodljivost, posebno Vinčić, koji nastupa kao transvestit, vrlo teatralno, ekscentrično, povremeno i histerično, s ne baš jasnim unutrašnjim opravdanjem. Srđan Timarov igra Dorijanovog pohotnog i razmetljivog prijatelja Henrija, mefistofelovskih značenja, takođe naglašeno spoljnim sredstvima, gromkim glasom, krutim držanjem, upadljivom šminkom i kostimom, čiji se smisao brzo troši u toj pojednostavljenosti igre. Stefan Jevtović odmerenije, psihološki opipljivije igra slikara Bazila, autora Dorijanove slike, a Jana Nenadović gradi lik Dorijanove ljubavi, glumice Sibile Vejn, koja tragično strada kao žrtva njegove neosetljivosti. Njeno namerno nevešto, neuverljivo izvođenje fragmenata „Romea i Julije” u jednom pozorištu odgovarajuće prikazuje odsustvo talenta glumice Sibile. Pominjući Šekspirova dela, misao o „licu koje srce nema” iz „Hamleta” u predstavi postaje naročito važna, dok se „Hamlet” koristi i kao polazište razmatranja prirode glume, u kontekstu diskusije o Sibilinoj igri.

Režija je izgrađena na izraženoj stilizaciji i formalnoj atraktivnosti, kako smo već naveli, koji ne proizlaze prirodno, autentično iz radnje, već uglavnom usiljeno, zbog čega se može zaključiti da su oni mahom sami sebi svrha. Uvedeni su tako elementi akrobatike i muzičkog pozorišta, kao pokazatelji spretnosti izvođača. Scena je blago kičasto dizajnirana, kao i kostimi, u dobroj meri skrojeni od šljokica i glamurozne elegancije (scena Jasmina Holbus, kostim Biljana Grgur). I oni jesu zavodljivi, po sebi, ali nisu, naravno, u mogućnosti da popune opipljive praznine u značenjima predstave u celini, kao ni ostale samodovoljne senzacije.

Objavljeno na sajtu dnevnog lista Politika, 22. januara 2026.